Goeiedag beste lezer van de Babbelaar,
Af en te ga ik (hard)lopen met m’n broer, Pieter. Al zuchtend en puffend (oke, ik vooral ), vertelde hij me over wat hij meemaakte toen hij nog niet zo lang geleden in Athene (Griekenland) was voor z’n werk.
Na het congres hadden ze nog kort even tijd om Athene te verkennen. Op de agora, of het centrale plein in de stad aan de voet van de Akropolis waar verschillende tempels staan, werden hij en z’n collega aangesproken door een jong kind.
Het kind vroeg hen wat vooruitgang voor hen betekende. De collega haakte af en liep door, m’n broer was – niet zo verwonderlijk als je hem een beetje kent – gebeten door de vraag en had een boeiend gesprek ... Iets later botste hij op een jongvolwassene die hem diezelfde vraag stelde en opnieuw had hij een boeiende dialoog ... Nog wat verder op het plein botste hij op een oudere, die hem opnieuw en al omhoog wandelend richting de Akropolis diezelfde vraag stelde.
Op het einde bedankte de man m’n broer en vertelde hem dat ze deel uitmaakten van ‘This Progress’ of ‘De vooruitgang’, een kunstwerk van een zekere Tino Seghal.
Tino Seghal maakt geen traditionele kunstwerken zoals schilderijen of sculpturen maar ‘constructed situations’: tijdelijke, wederzijdse ontmoetingen tussen mensen. Kunstwerken dus die alleen bestaan op het moment zelf.
M’n broer was opgepikt door het kind en werd – zeker in het begin zonder dat hij het doorhad – doorgegeven aan andere gidsen die langzaam klimmend richting die Akropolis steeds een andere levensfase vertegenwoordigden.
Kernidee is dat vooruitgang in de allereerste plaats gaat over menselijke ervaringen, gevormd door in gesprek te gaan met elkaar, samen, vanuit verschillende levensfasen. Dat vooruitgang wordt gemaakt, stapje per stapje, door wat we van elkaar leren, wat we samen ervaren, onderweg zijnde.
Dat werk van Seghal, deed me aan Regina Coeli denken en meer in het bijzonder aan de vele vrijwilligers die we dag-in-dag-uit mogen verwelkomen. Eind januari – en dat begint stillekes aan een mooie traditie te worden – organiseerden we voor hen een vrijwilligers-dankfeest-ontbijt met- een-beetje-vorming en vergeleek ik ‘hun engagement’ met dat werk van die kunstenaar.
Om te beginnen hadden die vrijwilligers, net zoals de collega, het vrijwilligerswerk aan zich voorbij kunnen laten gaan (wat ook een oké beslissing zou zijn), maar dat deden ze niet.
In het vrijwilligen gaat het niet om het bereiken van een eindpunt, maar om het gedeelde traject dat we samen met jullie: bewoners, bezoekers, familie en collega’s, samen bewandelen, vaak langzaam, al pratend en al doende, ontmoeting na ontmoeting.
In het kunstwerk was m’n broer geen passieve toeschouwer, maar een deelnemer. Ook vrijwilligers zijn geen figuranten op de achtergrond maar actief aanwezig. Ze luisteren, bouwen relaties op, doen, geven betekenis en nog zoveel meer!
Net als in het kunstwerk staan zowel de jonge als de oude stemmen centraal. Ook die mix is aanwezig in Regina Coeli: bij de bezoekers en – soms jonge – bewoners, bij collega’s en bij de vrijwilligers. Elke levensfase, brengt unieke inzichten, energie en warmte mee.
Vooruitgang zit in de interacties, in wat we samen doen, in kleine gesprekken bij de koffie of een lekkere Brugse zot, in wandelingen buiten, samen knutselen en lezen, naaien, vieren, ... het gevoel gehoord en gezien te worden, da’s waar Seghal’s werk naar zoekt.
Dankjewel allen en vrijwilligers in het bijzonder, om mee het kunstwerk van Regina Coeli te maken!
Veel leesplezier en warme groet,
Els.