Een Moment van Dankbaarheid
Traditiegetrouw wordt het voorjaar gesierd door een personeelsfeest. Een feest waar de collega’s vanuit directie in de bloemetjes worden gezet ... De afgelopen jaren koppelden we er ook steeds een thema aan ... In 2022 was het thema ‘hoe zotter, hoe liever’, in 2023 vierden we het 60-jarig bestaan van Regina Coeli, en in 2024 gingen we voor de Oscars. Vorig jaar (2025) waanden we ons in Hawaïaanse sferen en dit jaar vroegen we iedereen om te komen zoals ze zijn, met een vleugje lente– “come as you are, with a touch of spring”.
Eigen aan West-Vlamingen, wordt wel eens gezegd, is dat het een bescheiden volkje is. A touch ... Vrij vertaald: een beetje, een vleugje, ... En toch, wat collega’s realiseren, elk vanuit hun eigen opdracht en functie (want zoals staat omschreven in ons engagement: voor u doet het er niet toe waarvoor collega’s korter of langer geleden bij ons zijn komen werken, als ze jullie maar helpen, verzorgen, beluisteren, actief betrekken of net rust geven, op weg helpen, ...) – wat collega’s elk vanuit hun eigen opdracht of functie doen, da’s niks om bescheiden over te zijn. Integendeel!
Ik merk alvast bij mezelf dat wanneer ik vertel over het werk dat we, dat ze elke dag doen, ik barst van enthousiasme. Of het nu aan een sollicitant, recent de nieuwe collega’s op het onthaalmoment, iemand die vorming komt geven, een mogelijke nieuwe bewoner, ... is: ik ben zo ontzettend fier op wat collega’s betekenen voor u: bewoners, bezoekers, naasten, vrijwilligers en elkaar! Dat engagement, die zorg, die warmte: dat is niet a touch of een beetje, dat is in grote hoeveelheden.
En dat sluit dan weer mooi aan bij de lente: beetje bij beetje komt alles tot bloei. Die touch of spring is al overal aanwezig: in het licht dat terugkeert (binnen een grote week eindelijk terug zomeruur), in de eerste bloemen die zich tonen, ... In de outfits van het feest (foto’s volgen)? En ook dat gebeurt – in grote hoeveelheden – in huis: ik zie collega’s, naasten, vrijwilligers, ik zie u: bewoners en bezoekers heel vaak openbloeien na de zorg, na een lekkere maaltijd en dat de collega eraan dacht dat u liever chocomelk drinkt dan koffie, na een fijne babbel, na een leuke activiteit, na de poetsbeurt van de kamer die nu terug zo proper oogt en ruikt, ... Da’s ook wel onze touch ... Niet groots en luid, maar stil en oprecht, dag na dag: ‘nie zeggen mo doen’, ‘gonnie da bestonnie’, ‘’t is mor u klintje’ ...
De lente is het seizoen van bloei en groei, van nieuwe hoop, van de voorjaarsklassiekers in de koers, de Week van de Valpreventie, van zoveel moois ... Tegelijk kan en wil ik de ogen niet sluiten voor de vele boodschappen van verdriet en onrecht die ons dagelijks bereiken: ver van ons af en soms ook dichterbij. Straks is’t Pasen. Naast de vrolijke paashaas en de lekkere chocolade staat de Christelijke feestdag symbool voor de overwinning op de dood en de belofte van het nieuwe leven. Verzoening en vergeving, licht in de duisternis, solidariteit en zorg voor de ander, ... We blijven ervoor gaan! We/jullie doen het, dag na dag én nacht na nacht! Da’s niet enkel een touch of ‘mor en klintje’: da’s groots!
Dankjewel collega’s en al wie ons omringt om van Regina Coeli een plek te maken waar warmmenselijkheid centraal staat.
Veel leesplezier!
Hartelijke groeten, Els.